Wrocław

stycznia 22, 2019

Wrocław

Godzina 9:09, pełna walizka ubrań, obok mnie wysoki, przystojny brunet, ciemne oczy, delikatne usta i prosty nosek. 

Peron drugi, tor drugi. Chwytam mocniej torebkę, a chłopak odblokowuje rączkę od walizki i ruszamy do naszego przedziału. 

Nieśmiało wchodzę do środka i rozglądam się za naszymi miejscami. 

Niestety nie mamy ich koło siebie, jednakże nie przeszkadza nam to w zrealizowaniu małego planu.

Dawid siada na miejscie obok mnie i lekko się uśmiecha. 

Spuszczam całe powietrzę z płuc i w głębi duszy bardzo się cieszę, że pierwszy raz robię coś co zaplanowałam. 

Świat za szybą wiruje, a do mnie dochodzi, że oto pierwszy raz, w wieku osiemnastu lat, jadę pociągiem i bardzo mi się to podoba!

3.5 godziny jazdy przed nami, w bardzo klimatycznym, zimowym wystroju.

Muzyka wypełnia nasze uszy, dotyk dłoni rozgrzewa nasze serca. 

Sięgam po książkę - zieloną okładkę - mającą tytuł ''Fangirl" i wpływam w całkiem nowy świat.  

Kiedyś, trzy lata wcześniej, czytałam już tą książkę, ale miło powrócić do wspomnień.
Czas mija sympatycznie, gdyby nie kanary, które uporczywie przerywały mi czytaną opowieść.
Godzina 12:30, wysiadamy z pociągu i ogarnia mnie lekki atak paniki.
Zupełnie sami w zupełnie nowym miejscu. Nie znając tu nikogo i niczego.
Mamy tylko GPS i siebie nawzajem.
Cieszę się, że to właśnie Dawid towarzyszy mi w tej podróży. Nie tylko ze względu na to, że lepiej ode mnie ogarnia cały "zewnętrzny" świat, ale również dlatego, że jest kimś dla mnie ważnym.
Ruszamy w kierunku wyjścia dworca, a następnie do naszego hotelu.
15 minut później docieramy na miejsce, a ja muszę wykonać tym razem swoje zadanie i zameldować nas na najbliższe trzy dni.
Szybko poszło i już po 2 minutach miałam kartę do pokoju.
Wejście do windy, wciśnięte  4 piętro i jazda na górę.
Rozpakowani, najedzeni ruszamy w wir zwiedzania, bo czasu mało, a zabytków cała masa.
Chodzimy po parkach, po różnych randomowych miejscach, szukając krasnali i wszystkich innych rzeźb i figur. Dawid trzyma coś w kieszeni kurtki i podśmiechuje się pod nosem, bo jak wspomniał, ma dla mnie p e w n ą niespodziankę.
Zaprowadza mnie na most zakochanych i każe wybrać odpowiednie miejsce. Zatrzymujemy się i bubu wyciąga kłódkę podpisaną naszymi inicjałami. Przypina ją do innej, ponieważ most jest cały już zapchany i nie ma ani skrawka wolnego miejsca. Uśmiecha się do mnie szerko, a moje serce się topi i odwzajemniam uśmiech.
Następnie do ręki podaje mi jeden kluczyk, a sam trzyma drugi - także podpisane - i na raz - dwa - trzy wyrzucamy je do wody. Słychać plusk, a ciepło rozpływa się po moim ciele.
Na szczęście udaje  mi się uwiecznić to na filmiku i zdjęciach,   które później przerabiam w vloga.
 SOBOTA mija dosyć chaotycznie i bardzo szybko. Zwiedzane zaczynamy od spaceru po różnych mostach, po parkach i dochodzimy do SKYTOWER.
Nie mam pojęcia dlaczego, ale z wypowiedzi mojego chłopaka stwierdzam, że ma ona tylko 49 m, a nie 212m.
Żeby było jeszcze zabawniej mam lęk wysokości, ale nie poddałam się choć miałam taki wybór. 
O godzinie 14 już stoimy przy bramce i kolejno odbijamy bilet i wchodzimy do windy.
W ciągu jednej sekundy winda pokonuje trzy metry.
Upragniona chwila, drzwi rozsuwają się, a my wychodzimy w przestrzeń i pierwsze co rzuca się w oczy to widok na cały Wrocław.
 Dech zapiera w piersi, a ja cieszę się, że odważyłam się na to. Spoglądam na Dawida i choć w moim wzroku widać strach, mam nadzieję, że bije z nich też ogromna dzicięca radość.