Coś jest, a potem tego nie ma..

sierpnia 17, 2017

Coś jest, a potem tego nie ma..

Hej kochani! 

Jak wam mija czs? Co u was słychać?

U mnie chyba już dobrze :)

Kilka dni temu wróciłam od przyjaciółki. Czas z nią spędzony jest dla mnie naprawdę bardzo ważny, bo to przy niej zapominam o problemach, a ona sama tych tematów, po których cierpię nie zaczyna omawiać. Bardzo się cieszę, że ją mam <3

Niestety nic nie trwa wiecznie i czas było wracać  :( 

Wiedziałam, że jestem w domu, gdy moją głowę znowu zaprzątały wspomnienia i problemy. Czułam, że znowu jestem sama i jakoś tak cała moja radość wyparowała.

Dziś post powstał właśnie na bazie moich wspomnień. Mam nadzieję, że zostaniecie ze mną i dotrwacie do końca :) 

W ostatnich tygodniach dosyć dużo się u mnie działo. Straciłam bliską (tak mi się wydawało) osobę, poczułam się jakby ona umarła, bo zniknęła z dnia na dzień. Nie jest to pierwsza osoba, którą tracę w swoim życiu, można rzec, że powinnam się przyzwyczaić, prawda? Też tak myślałam, bo przecież człowiek łatwo przywiązuje się do jakiś rzeczy i łatwo potem o nich zapomina. To jednak nie działa z ludźmi, wiecie?  

 "Niektórzy pojawiają się znienacka.

Mieszają, mącą w naszych sercach,

a potem znikają bez pożegnań.

Żadne czarty, Tylko nasza naiwność,

pozwala byle komu się oswoić."

Po utracie tej osoby, czułam w sobie wielką pustkę. Brakowało mi tego jednego głosu, oddechu w słuchawce, czy jakiegoś mamrotania. Brakowało tych kłótni o nieistotne rzeczy, po prostu lubiłam się droczyć. Brakuje tej odskoczni od życia i rzeczywistości. Ta osoba była 24/7, a potem nagle zniknęła. Lubiłam mieć tą świadomość, że mam kogoś i mogę w każdej chwili zadzwonić i porozmawiać o wszystkim i o niczym. Jestem strasznie skrytym człowiekiem, nie zwierzam się rodzinie, siedzę sama w czterech ścianach swojego pokoju i myślę. Miło była podzielić się z kimś każdą myślą. Wiedzieć, że słucha i w każdym momencie może się odezwać. Ta znajomość przyniosła mi dużo śmiechu, naprawdę. Nigdy nie śmiałam się tyle ile przez ostatnie miesiące. Miło była nie udawać i być sobą. Miło była powspominać dzieciństwo o trzeciej w nocy. Porozmawiać o marzeniach, planach, miło było się o kogoś martwić. Wiedzieć, że jak złapie cię dołek to możesz wybrać numer, zadzwonić i nagle zapomnieć o pochmurnym nastroju i po prostu się śmiać....

Uważam jednak, że warto za takie wspomnienia, płacić teraz taką "cenę". Brak kontaktu? Owszem boli, czuję się jakby odebrali mi połowę mojej duszy, jednak to wszystko minie, prawda? 

Człowiek zmienia się, za tydzień lub miesiąc będzie już okay. Przywyknę do ciszy, już nie będę czuła tej głupiej nadziei, gdy usłyszę powiadomienie z messengera, czy dzwonek telefonu. Za kilka, kilkanaście dni słysząc to jedno imię nie zwrócę na nie uwagi, bo już nie będzie występować w moim życiu, prawda? To wszystko kiedyś minie. W życiu nic nie trwa wiecznie, bo coś jest, a potem tego nie ma. Moja kumpelka mówi "Daj czas, czasowi" Coś w tym jest.

Czy wy kiedyś straciliście kogoś ważnego? Brata, siostrę, przyjaciela, czy miłość? 

"Ludzie mają pewną, piękną cechę.Zmieniają się."