Ze słodkiego do gorzkiego

marca 02, 2018

Ze słodkiego do gorzkiego

Za oknem straszny ziąb, a ja ubrana w jasne jeansy i czarną bluzkę w białe paski , z nadrukiem krwisto- czerwonej róży przyglądam się "wiośnie" za oknem. 

Szkoda tylko, że pozory tak bardzo mylą, szkoda że nadal mamy zimę. 

Ostatni tydzień minął mi bardzo szybko. Mimo moich obaw - przetrwałam szkołe i to nawet przyjemnie.

Napotkało mnie już kilka sprawdzianów, ale to nie koniec bo następny tydzień będzie jeszcze gorszy..

Dzisiaj miałam w planach pojechać do szkoły, ale z powodu słabych godzin komunikacji miejskiej, niestety, z wielkim smutkiem i rozczarowaniem - taaaa, jasne - zostałam w domu. 

Powód był jeszcze jeden. Mianowicie czeka mnie wizyta u okulisty. 

5 minut wizyty z doktorkiem, potem 3 minuty u optyka i 400 zł magicznie znika z portfela.

Ale przynajmniej poczęstuję się wystawionymi cukierkami dla dzieci - ten ostatni rok mam jeszcze do tego prawo, później będę podkradać je jako dorosły. 

Ale tak serio, kociaki, czy tylko mi jest tak dziwnie brać te cuksy dla gości? U optyka, okulisty, w banku, czy nawet u kosmetyczki? Czuję się wtedy jak taki biedak, którego nie stać na cuksa i podkrada w takich miejscach. 

Ale czasami, jak pani nie kieruje wzroku w  moją stronę, zrobię szybki mig mig i cukierek jest już w ustach, a ona nic nie zauważa. 

Zawsze czuję się przy tym jak dziecko. 

Aż mi się przypomniała autentyczna historyjka z mojego życia, gdy miałam z 6 lat.

Partner mojej mamy przyjechał z pracy do domu i kupił mi moje ulubione draże - chyba wiecie o które mi chodzi, najbardziej lubiłam te śmietankowe. 

Jako mała dzewczynka i w sumie zostało mi to do dziś - jestem straszną, naprawdę straszną niezdarą i mistrzem w robieniu sobie krzywdy. No więc jako mała dziewczynka, nie uważałam zbytnio na to jak jem i czy to jest bezpieczne. Tak więc jadłam draże leżąc sobie na łóżku. Mama cały czas mówiła "dziecko usiądź jak jesz". No ale mały bobas lubi robić na złość i jak tylko mama nie widziała, wrzucałam cukiereczka do buzi i udawałam, ze nic nie mam.

W pewnym momencie zaczęłąm się śmiać, bo tak jak dziś BAWI MNIE WSZYSTKO i zaczęłam się dusić przez cukierka.

Wielka panika w domu, dziecko już niemal sine i jedna myśl -ONA SIĘ UDUSI.

No to Dawid mnie podnosi mama klepie po plecach, potem chwyt Heimlicha - czy jakoś tak - i dzecko odratowane. Od tamtej pory mam jakąś dziwną traumę do tych drażetek, ale mimo tego, raz na jakiś czas skuszę się na smak z dzieciństwa. 

Ogólnie ten post miał dotyczyć tęsknoty za wiosną, ale chyba powrót do dzieciństwa jest lepszy niż lament z błachego powodu. 

Czy wy też tęsknicie za wiosną i tym ciepełkiem?

Macie jakąś historyjkę z dzieciństwa? Możecie napisać, a chętnie poczytam !

Miłego dzionka xoxo