Fejm, czy coś.

sierpnia 27, 2018

Fejm, czy coś.

Zrobiłam sobie dość długą - jak na mnie - przerwę w pisaniu.
Nawet gdy miewałam "ciche dni" na blogu, to leżąc w łóżku, pijąc herbatę, pisałam notki w wersjach roboczych.

Ale coś się zmieniło.

Mianowicie, gdy któryś raz z kolei siedząc w domu poczułam nagłe uderzenie smutku i nudy jednocześnie, a nie było przy mnie mojego chłopaka - to się właśnie dzieje, gdy nie ma go obok - zrozumiałam, że muszę coś z tym zrobić!

Denerwowało mnie to, że nie mogę wymyślić nic na bloga.Pisałam post, poczym go kasowałam , bo uznawałam, że jest totalnie bez sensu.
Skupiłam się w tym czasie bardziej na instagramie - z czego tylko po części jestem zadowolona.
Gdy zakładałam bloga, byłam świeżą 17-stolatką z głową pełną pomysłów.
To co wpadało mi do głowy, przelewałam na klawiaturę laptopa, a gdy było gotowe publikowałam.
Moje posty były częścią mnie.

Z czasem jednak zaczęło się coś zmieniać...
Zaślepiona celebrytami, instagramem, czy innymi blogerkami, które mają znacznie większą aktywność tz "fejm" - zapragnęłam też posiadać wiekszą ilość odbiorców.
Przez to wszystko brnęłam w posty, którym znacznie mniej poświęcałam czasu na napisanie niż kiedyś - nie mówię, że wszystkie.
Pragnęłam dużych liczb, a przez to wszystko zapomniałam co się naprawdę liczy i dlaczego założyłam tego bloga.
Odpowiedź jest banalnie prosta... lubiłam pisać to o czym myślałam i lubiłam robić zdjecia!

Najgorszą rzeczą,  właśnie w tym wszystkim jest to, że zagapiłam się w chęci zdobywania fejmu tak bardzo, że przestałam robić to co kocham.
Porzuciłam fotografię..
Rolę się zamieniły, bo stałam się modelką,  nie fotografem, co podoba i nie podoba mi się zarazem.

W końcu pewnego dnia, gdy miałam jeden z tych smutno-nudnych dni, uświadomiłam sobie, że to nie ma sensu.

Bo po co mi sztuczna sława, skoro najbardziej zależy mi na opini bliskich mi osób?
Nie jest mi potrzebne zdanie obcych ludzi, ich wsparcie, czy polubienia na ig.
Owszem, to miłe, że ktoś mnie wesprze, ale najbardziej i tak będę się cieszyć z opini, rodziny, chłopaka, czy przyjaciół. Bo to oni będą ze mną szczerzy i nie będą udwać.

I to wtedy mnie olśniło.
Postanowiłam zrobić sobie przerwę, przemyśleć, co naprawdę chcę robić, a dopiero później się za to zabiorę. Liczyłam też na to, że w końcu napłynie na mnie fala inspiracji, co też tak się stało.


No i zrozumiałam.

Ale wiecie co?
Wydaje mi się, że nie tylko ja nakręciłam się na takie coś, na zdobywanie "sławy".
W dzisiejszych czasach, odnoszę wrażenie, że ludzie są wstanie zrobić wszystko dla popularności.
Rezygnują z tego co kochają, a piszą albo mówią o czymś co ich nie interesuje, ale przynosi zysk.

Na przykład tacy youtube'rzy.
Nie żebym coś do nich miała, ale chyba każdy zauważył, że osoba udzielająca się na youtubie zaczyna tworzyć coś naprawdę fajnego, potem napływa na nią fala popularności, a kolejne filmiki, które dodaje na kanał, są głownie sponsorowane i pełno na nich reklam.

Tak samo nie zrozumiem nigdy komentowania czyiś postów w stylu,

"super post, zapraszam do siebie"

Jestem z tych osób, które pozwalają Wam - moim czytelnikom - zostawić po sobie ślad, ale liczę na to, że wasz komentarz będzie dotyczył głównie tematu notki, czy odpowiedzi na pytania i krótkie zdanie na temat pisania, i owszem większość komentarzy jest naprawdę w porządku, takie jakie chciałam uzyskać.

Ale pojawiaja się też takie, których nie cierpię, czyli reklamowanie się. Napisanie 

"Fajny post, zapraszam do siebie". Odnoszę wtedy wrażenie, że osoba komentująca tak moją pracę, wcale jej nie przeczytała, tylko przyszła się zareklamować, a to mnie bardzo drażni. 

Dlatego szanujmy się i jak już chcemy się zareklamować, nie róbmy tego w chamski sposób. 

To było by tyle w tym poście. 

Co sądzicie o sztucznej popularości?

Też tak jak dla mnie liczy się dla was głównie wsparcie i opinia bliskich? 

A co sądzicie o chamskim reklamowaniu się? 

Pozdrawiam xoxo