Listen

maja 02, 2019

Listen

W ostatnim czasie zauważyłam, że duża część osób nie jest zainteresowana tym, co druga osoba ma im do powiedzenia.
Zdecydowanie wolą oni mówić, wylewać z siebie słowa jak z wodospadu. Paplają non stop, a gdy uda się na chwilę drugiej osobie dojść do głosu, to przerywają jej i paplają dalej. O wszystkim i o niczym..

Tylko, że istotne w komunikacji jest to, aby obie strony mówiły i słuchały się nawzajem.  Bo bez tego, nic nie działa idealnie.

Czasami dużo mówię, bo nie lubię tej niezręcznej ciszy. Strasznie mnie ona denerwuje i stresuje, więc w takich momentach mówię dużo o nieistotnych rzeczach.  Ale zauważyłam, że z wiekiem, coraz mniej mam ochotę na wydobywanie jakiegokolwiek zdania. Zdecydowane wolę słuchać..

Zatracam się w opowieściach innych osób, a najbardziej wtedy, gdy są one istotne, mają jakąś ciekawą historię. Lubię słuchać o życiu innych, poznawać ich kulturę, zasady, myśli i zdanie na jakieś tematy.

Lubię to, że dużo z takich rozmów pamiętam i później korzystam z tego. Na przykład słuchałam jak osoba x mówiła o swojej ulubionej czekoladzie, więc na urodziny kupuję jej tą czekoladę.
Słucham jak osoba y mówiła, jaką piosenkę uwielbia, więc puszczam ją na następnym spotkaniu.

Takie małe rzeczy są bardzo istotne.
Dzięki temu, można uszczęśliwić innych ludzi i sprawić, że ich dzień stanie się lepszy.

Coraz bardziej jednak widzę, że ludzie nie słuchają siebie nawzajem.
Nie chcą dopuścić do głosu innych, chcą tylko mówić i liczą na to, że inni będą wsłuchiwać się w ich każde słowo.
Nie twierdzę, że nigdy nie wtrąciłam się komuś w zdanie, bo stało się to kilkakrotnie, ale za każdym razem przeprosiłam i wyjaśniłam jaką słabą mam pamięć.
Nie rozumiem jednak osób, które tylko mówią. Bo dlaczego, nie mogą poświęcić 5 minut na oddanie głosu innym?
Czy naprawdę można być tak skupionym tylko i wyłącznie na własnej osobie?