Szklarska Poręba.

lipca 30, 2019

Szklarska Poręba.

Tydzień. Miałam tydzień wolnego od Internetu i bliskiego mi otoczenia. A dokładnie to pięć dni.
Tak jak pisałam w ostatnim poście, miałam zaplanowany wyjazd, może słowo "zaplanowany" nie pasuje tu w stu procentach, bo nie miałam jechać, ale życie po raz kolejny pokazało mi, że los rządzi swoimi zasadami.
Chcąc nie chcąc wyjechałam.
8 długich godzin w trasie. Najpierw auto, później pociąg. Nie tak dawno pisałam, że po raz pierwszu miałam okazje jechać pociągiem -  Zostawiam link - a tu znów korzystam z tego środka transportu.
Podróż była bardzo wyczerpująca, ale przynajmniej miałam czas przeczytać książkę, która specjalnie na ten wyjazd zakupiłam - "wieczór filmowy" - pojawi się recenzja. 

Gdy w końcu dojechałam do celu byłam wdzięczna, że to już koniec, jednakże z tyłu głowy nadal próbowała przebić się natarczywa myśl o tym, że powrót będzie taki sam, jak nie gorszy. Mówi się, że do domu wraca się szybciej, ale mnie to nigdy nie spotyka. Dlaczego, opowiem wam później.
Wychodzę z pociągu, trzymając w ręku ciężką walizkę. Moje stopy dotykają ziemi, a oczom ukazuje się widok, widok zapierający dech w piersiach. Lubię góry, bardziej niż morze chyba, choć nigdy stu procentowo nie umiem się określić co do tej kwestii. 

Napawam się widokiem, ale nie długo, bo już za chwilę muszę iść do mieszkania.
Na szczęście jest to tylko pół kilometra dalej. Kółka walizki stukają złowrogo o nierówny chodnik. Wszyscy się śmiali, że w góry z walizką, ale w ostatni dzień niosąc swoje ciężkie plecaki na barkach, w chwili gdy ja ze spokojem swoją torbę ciagnełam, zazdrości mi.
10 minut później jestem na miejscu. Mieszkanie otwarte, klucz w drzwiach, można się rozpakować. Stwierdzam, że nie ma sensu wyciągać rzeczy z walizki i pozostawiam miejsce w szafie dla reszty moich współpodróżników.
Zakładam świeże pościele, robię łóżko, żeby czuć się bardziej jak w domu i idę do kuchni. Omiatam wzrokiem resztę pomieszczeń i wiem, że czas na zakupy.
Ubieram się i idę niewiadomo gdzie.
Kieruję się na zachód, z myślą o centrum, ale okazuje się, że mój punkt docelowy jest na wschód. 

Nieważne jednak. Korzystam z tego, że już trafiłam w to miejsce i idę do muzeum.
Akurat w ten dzień wstęp jest za darmo, więc to chyba nagroda za trud pokonanej drogi. Następnie z muzeum płynie przechodzę do ogrodu ducha. Obchodzę mały park i wszystko uwieczniam na zdjęciach. A no tak, nie wspomniałam, że zabrałam aparat! Na nowo nabrałam chęci do bycia fotografem, a drugi powód jest taki, że sama go naprawiłam po wielu trudach i porażkach.
Park obejrzany, więc idę dalej. Nie powiem, gdzie dokładnie, bo sama nie wiem. Nic konkretnego nie zwiedzałam, po prostu to co miałam po drodze do mieszkania.
Robię zdjęcia i znowu czuję się z tym dobrze, niczym ryba w wodzie. Tak bardzo brakowało mi tego uczucia, dzięki, że do mnie powróciło!

Do mieszkania dochodzę tak zmarnowana, że od razu idę pod prysznic, a potem wskakuje w piżame i rezygnuje z wyjścia po zakupy. Dwie godziny później - droga do biedronki - dostaję telefon, że muszę przyjść pomóc bo nie dają już rady. Ściągam ręcznik z głowy, ubieram bluzę, górskie buty i biegnę na ratunek. Z odali widzę dwie zmarnowane osóbki. Jedna z plecakiem na plecach i z dwoma siatkami, na każdą rękę pełnymi zakupów, druga zaś trzymająca pizzę gigantycznych rozmiarów - nie żartuję. Biorę pakunki od jednej i kieruje się w stronę mieszkania. Odkładam zakupy i idę do salonu na wielką ucztę.
Po takim ciężkim dniu, pizza znika w mgnieniu oka. 

Dzień drugi.
Budzi mnie jasność wbijająca się do mojego pokoju przez rolety. Jest strasznie duszno, choć pociesza mnie fakt, że u mnie w mieście, w moim pokoju jest jeszcze gorzej.
Sięgam po telefon i sprawdzam ostatnie wiadomości od chłopaka. Pisze krótkiego SMS'a i kieruję się do łazienki odbyć poranną rutynę. Odświeżona czuję się o stokroć lepiej. Ubieram górskie buty, przez ramię przewieszam aparat i idę w wędrówkę po zakupy na śniadanie. Około godzinę później jestem już z powrotem. Gorączka za oknem straszna, więc piorę ubrania z dziś, a ubieram inne. Śniadanie jest już zrobione, więc zasiadam do stołu i delektuke się posiłkiem. Tego dnia temperatura sięga 33°C więc postanawiamy wyjść dopiero po obiedzie.
Zbliża się godzina 15, więc znowu wybieramy się w wędrówkę - tym razem w stronę centrum. Mijamy różnego rodzaju atrakcje, z których korzysta Simon dnia następnego. Kierujemy się w stronę pewnej restauracji, zamawiamy napoje i sączymy zimne, orzeźwiające cole. 

Przyjemnie jest tak siedzieć i utkwić wzrok w piękne widoki. Taras restauracji znajduje się na wprost gór.
Silny wiatr wprawia w ruch parasole.
Resztę dnia spędzamy na zwiedzaniu dalszej okolicy.
Piątek poświęciliśmy na typowe góry. Wybraliśmy się na szczyt - szczyt własnych możliwości. 

Zobaczyłam wodospad, skaleczyłam noge i prawie skręciłam kostkę, ale dałam radę. Cały czas, bez przerwy nie zdejmowałam aparatu. Towarzyszył mi nawet w drodze do sklepu i tak będąc w Netto kasjer zapytał co fotografuje takim dobrym sprzętem. Wymieniliśmy kilka słów i dalej bawiłam się w fotografa. Jednakże wracając do tematu wodospadu, znajdowała się na tym poziomie karczma. Trochę przerażała mnie wystrojem - wszedzie wisały skóry i głowy zwierząt, ale trzeba im przyznać, że jedzenie mieli pyszne. Na koniec jednak wyszliśmy na zewnątrz, na ławki które skierowane były na szczyt góry. W drodze powrotnej było dużo smiechu, ale nie obyło się bez upadków - tym razem nie moich. W nagrodę za trud pokonany spacerem, poszliśmy na kolację do restauracji, zamawiając taką samą gigantyczną pizzę jak pierwszego dnia.

Przedostatni dzień minął bardzo szybko.
Dwa razy wychodziliśmy w teren, po kilka godzin. Odwiedził nas krewny z którym spędziliśmy czas. Byliśmy na pysznym obiedzie i tym razem wyszliśmy wieczorem..
To miasto w weekend, po 20 odżywa na nowo i nie mam pojęcia jak to robi, bo przecież w ogóle nie zasypia.
Było ciekawie, zwłaszcza gdy trafiliśmy na plażę, na której odbywała się impreza.
I przechodzę już dp ostatniego dnia. Niedziela. Pociąg o 13.20. Godzina 10.00 następuje wymeldowanie. Idziemy na dworzec PKP. Czekamy trzy i pół godziny. Pociąg się spóźnia. Godzina 13.40 idziemy zapytać co jest nie tak. Okazuje się, że pociąg ten nie kursuje, następny jest za dwie godziny. Wyobraźcie sobie teraz mnie.
Wkurzoną, zmęczona i stęsknioną.
To właśnie dlatego powrót był zły, gorszy niż przyjazd, ale to nie koniec.
Wsiadamy do pociągu. Wybieramy sobie miejsca i jedziemy. Kontrola biletów i kanar mówi: "klimatyzacja zdechła, ale tylko w tym wagonie." 

No nieee, znowu pech. 
Ludzie ratują się tym, że otwierają okna i lekki wietrzyk ochładza nasze ciała. Później piękny zapach wkrada się do wagonu. Zapach deszczu. 

Nagle rodzinka typowych Januszy zamyka wszystkie okna, bo im ma głowę pada. Tak dla jasności okno było dwa miejsca dalej i nie dolatywało nic do siedzeń bezpośrednio przy oknie. W pociągu znów panuje duchota.
Jedyne okno otwarte to te po mojej stronie i nie zamierzamy go zamknąć. Janusze krzywo patrzą i żeby było bardziej żałośnie to wyobraźcie sobie, jak typowa Karyna ściąga buty i kładzie bose stopy na fotelu, naprzeciwko, a Janusz masuje ją. Ohyda!
Później robią hałas o otwarte okna, ale nie odpuszczamy, a inni - znajdujący się przed oknami - otwierają ich więcej.
Przez 4h muszę oglądać jej stopy masujące przez jej męża.
Czyż to nie jest tragiczna podróż? 

Jak wam podobają się moje zdjęcia?
Ja osobiście je uwielbiam!
A wy gdzie spędzacie wakacje?
Miłego dnia xoxo.

Zachęcam do obserwacji i komentowania ☺️

Proszę nie kopiować moich zdjęć i publikować ich bez mojej zgody.