Proszę pomóż mi oddychać, bo dusi mnie świat.

sierpnia 13, 2019

Proszę pomóż mi oddychać, bo dusi mnie świat.

Godzina 18 jesteśmy na miejscu. Idziemy na Orlik i oglądamy jak grają Twoi kumple.
Mecz wygrany, a ty zaskoczony - niespodziewałeś się tego.
Drugi mecz zaczyna się po kilku minutach, a później trzeci więc idziesz patrzeć dalej, a ja przyglądam Ci się ukradniem.
Zabierasz mnie do sklepu, kupujesz jedzonko i zabierasz na randkę w podróż pełną tajemnic.

Z głośników wydobywa się głośno muzyka - tym razem ESKA - a my jedziemy w ciszy niewypowiedianych słów. Oglądam krajobraz zza szyby, lekko rozmazany przez prędkość.
Dziś mam cudowny humor, choć wszystko może się wydarzyć.
Jakąś część godziny później jesteśmy na miejscu. Parkujemy na jednej z uliczek , zamykamy auto i idziemy dalej. Po drodze, przyklejam nos w szyby z wystawami, a ty komentujesz, że jestem skromną dziewczyną.
Wychodzimy na rynku tego miasta. Podoba mi się tutaj, nawet bardzo!
Rozglądam się dookoła i uśmiecham się pod nosem.
Wybierasz w nawigacji pewne miejsce, ale w końcu znajdujemy restaurację, ulicę dalej. Idziemy do niej, wybieramy  danie i wchodzimy zamówić. Za kasą stoi mulat, a ja mam do nich słabość, zwłaszcza do dzieci, więc już wiem, że to miejsce będzie idealne i owszem takie jest.
Zamawiasz dla mnie gyrosa, który jest kebabem, a sobie bierzesz tortilę z meksykańskim, ostrym sosem, od którego pojawiają się łzy.
Wybieramy uroczą kanapę w kącie lokalu, który swoją drogą jest bardzo klimatyczny.
Cała restauracja dominuje w białych i szarych kolorach, co pozwala się wyciszysz. Wchodząc, po prawej stronie znajduje się oszklona ściana, przez którą widać resztę lokalu. Na przeciwko wejścia znajduję się duża lada, a nad nią menu na wielkich tablicach. Stoliki są rozmieszczone nieregularnie, ale nie nadaje to niechlujnego efektu, wręcz przeciwnie.
Na jednej ściane znajdują się dwa stoliki z kanapami, te które wybieramy.
Miejsca są bardzo wygodne.
Kolejny plus jest taki, że na zamówienie nie trzeba długo czekać.
Najedzeni wychodzimy, wcześniej pakując połowe mojej porcji na wynos i dziękując barmanowi(?).
Po wyjściu, kierujemy się do dużej fontanny, położonej na środku rynku.
Następnie cofamy się do auta, wsiadamy i jedziemy dalej.
Zabierasz mnie w miejsce, w które lubię chodzić.
Znajdujemy się na placu zabaw, na którym jest duża wspinaczka, z której chętnie korzystam. (Pamiętacie post z Poznania? Tam też się na takich wspinałam)
Bawię się przy tym jak małe dziecko, a ty patrzysz na mnie z dołu i wymyślasz nowe przeszkody, które muszę pokonać. Huśtam się też na huśtawce, próbuje zjechać z rury, ale przez deszcz i swoją konstrukcje jest to nie możliwe, więc musisz mnie sciągnąć. Gdy się już wybawiłam, idziemy na mały spacer, a później ruszamy dalej.

Tym razem totalnie nie znam kolejnego punktu zaczepienia, ale nie martwi mnie to, wręcz przeciwnie, bardzo cieszy!
Po kilku minutach zatrzymujesz auto i gasisz silnik. Wychodzimy i idziemy do przodu. Gdzieś z oddali słychać muzykę, do której zaczynam tańczyć.
Mija nas grupka młodszych nastolatków,  a ja śmieję się sama z siebie i swoich ruchów.
Idziemy dalej i uwaga, uwaga docieramy do małej plaży.
Krajobraz jest jeszcze lepszy, teraz, przy ciemnościach późnej ogodziny. W oddali słychać tą samą muzykę, chyba wesele, a z budynków świecą lapy, które tu, po drugiej stronie wody, wyglądają uroczo i minimalistycznie.