Słoneczny weekend 🌷

października 20, 2019

Słoneczny weekend 🌷

Uwielbiam dni, takie jak dziś.

Ósma rano, leżę wygodnie na łóżku, przytulona do mojego chłopaka. 

Nagle z mojego telefonu wydobywa się melodja, oznajmująca, że ktoś do mnie dzwoni. 

Wyciągam urządzenie spod poduszki, mrużę oczy, aby coś zauważyć, przeciągam słuchawkę odbierając połączenie i przykładam telefon do ucha. 

Po drugiej stronie, odzywa się głos, należący do mojej mamy. Wiem, że dzwoni do mnie po to, żebym w czymś jej pomogła i choć lubię pomagać, to tego dnia, jedyne o czym marzę, to łóżko, tulenie i dobra książka. 

Skracam rozmowę mojemu chłopakowi i 7 minut późńiej jesteśmy gotowi do pracy. 

Schodzimy do kuchni, zjadam śniadanie, a potem razem schodzimy jeszcze jedno piętro niżej i wychodzimy na ogródek.

Choć na początku strasznie marudziłam, że wczesna godzina, że mi się nie chcę, jestem niewyspana i chće spowrotem do łóżka, w końcu cieszę się, że wyszłam na dwór. 

Mama zajmuje się swoją pracą,  ja grabie jesienne liście, które spadły już z drzew, a chłopak zamiata taras. Brat też przyszedł, choć on to tylko żeby zjeść cukierki i popatrzeć. Praca na ogródku zajmuje nam sporo czasu, ale w końcu mamy wszystko zrobione i wracamy do domu. Po prysznicu chwilę odpoczywamy, a potem z chłopakami idę na zakupy. 

Tak, jak nienawidzę zakupów w galeriach handlowych, tak te spożywcze czasami sprawiają mi radość. 

Zabieram mały koszyczek i przechadzająć się z alejki do alejki, zbieram wszystko to co potrzebuję. 

Mama w tym czasie szykuje ciasto na pizze, a gdy my wracamy, ja chętnie jej pomagam, a chłopaków wyganiamy na góre, żeby pograli w FIFE. 

Godzinę później, cała nasza czwórka zasiada przy dużym stole w kuchni i zajadamy się pizzą domowej roboty, która swoją drogą wyszła przepysznie! (Dobra, zjedliśmy dwie pizze)

Po posiłuku każdy marzy o odpoczynku, więc szybko sprzątamy i rozchodzimy się do pokoi, poleżeć choć przez chwilę. 

Wchodzę do swojego pokoju, uchylam okno, aby wywietrzyć pokój i dlatego, że dzisiejsza pogoda naprawdę nas rozpieszcza. Sięgam po tableta, włączam składankę na Spotify i sięgam po książkę. Zatapiam się w ulubionej lekturze i pozwalam swojemu organizmowi się zresetować.

Chwila mija, organizm wypoczęty, a do mojej głowy przychodzi myśl o spacerze. Za wszelką cenę chcę skorzystać z dzisiejszych promieni słońca. Rzucam propozycję chłopakom, a oni są jak najbardziej za. 

Pakuję aparat do worka, kupujemy wodę, bierzemy piłkę i obieramy kierunek naszego spaceru. 

20 minut później wchodzimy na Orlik i idziemy na boisko od koszykówki. Chłopacy zaczynają grę w 21, a ja ukradkiem robię im zdjęcia. Pierwsza runda się kończy, a do drugiej dołączam ja. Niezbyt mi wychodzą rzuty do kosza, ale mimo tego bawię się świetnie. Kilka razy udaje mi się nawet trafić tyłem co bardzo mnie cieszy. W międzyczasie oglądamy mecz dwóch drużyn i choć sama w to nie mogę uwierzyć, odkrywam, że piłka nożna zaczęła mnie fascynować. Nie mogę oderwać oczu od rozgrywającej się akcji. Mecz się kończy, a my zmieniamy boisko z kosza, na nogę. Ja znowu bawię się w fotografa, a chłopacy grają. Długo nie mogę wytrzymać, zabieram im piłkę i trafiam do bramki. Nim się zorientowaliśmy minęło kilka godziń od naszego przyjścia. 

Na dworze robi się chłodno i ciemno, więc wracamy zmęczeni do domu.

Ten dzień spędziłam naprawdę fajnie. Mimo tego, że nie zadziały się wielkie rzeczy, to bardzo sprawiło mi to radość, bo najważniejsze jest to, żeby właśnie te małe, najmniejsze rzeczy sprawiały nam radość.