Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy wszystko.
呕e jeste艣my najwa偶niejsi. Polecieli艣my w kosmos. Byli艣my na Ksi臋偶ycu. Jeste艣my w powietrzu. Jeste艣my pod ziemi膮. Jeste艣my w g艂臋binach m贸rz i ocean贸w. Dostajemy Noble. Wr臋czamy Oscary. Wiemy wi臋cej. Mamy wi臋cej. Prawie wszystko odkryli艣my.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy zabija膰 zwierz臋ta. Dla fanu. 呕eby pochwali膰 si臋 trofeum przed kolegami i mi艂o sp臋dzi膰 czas w lesie. Powiesi膰 rogi i sk贸ry na 艣cianie. Wi臋zi膰 je w ciasnych klatkach przez ca艂e 偶ycie. Tuczy膰, 偶eby mia艂y wi臋cej mi臋sa i by艂y wi臋cej warte.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy wycina膰 lasy do ostatniego pnia. 呕e zabieraj膮 nam niepotrzebnie miejsce nam potrzebne. Na farmy. Plantacje. Dla hajsu.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy eksploatowa膰 planet臋 w niesko艅czono艣膰. 呕e ka偶dy jej zas贸b jest tylko po to, 偶eby艣my mogli go spali膰. Przetopi膰. Zu偶y膰. Sprzeda膰.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy zabija膰 tych, kt贸rzy wierz膮 w innego boga. W inne warto艣ci. Maj膮 inny kolor sk贸ry. 呕e mo偶emy sprzedawa膰 ludzi. Wykorzystywa膰 ich do niewolniczej pracy za marne grosze.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy produkowa膰 wi臋cej. Wi臋cej budowa膰. Wci膮偶 za niskie wie偶owce. Zbyt wolne samochody. Za ma艂e telewizory. Przestarza艂e telefony. Musieli艣my mie膰 nowe, kt贸re r贸偶ni膮 si臋 kszta艂tem jednego guzika. Usypywa膰 wyspy w kolejnych fantazyjnych kszta艂tach.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy zabiera膰 tereny, kt贸re nale偶膮 do innych. Wykorzystywa膰 s艂abszych. Produkowa膰 bro艅. Zabija膰 w imi臋 naszych aspiracji. Udowadnia膰, kto jest wi臋kszy. Silniejszy. Do kogo nale偶y 艣wiat.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy kupowa膰 w niesko艅czono艣膰. 呕e wszystkiego mamy za ma艂o. 呕e musimy kupowa膰, chocia偶 nie wiemy, czy nam to potrzebne. 呕e kupujemy, 偶eby za chwil臋 wyrzuci膰. 呕e kupujemy, bo co艣 jest niemodne.
Wyrzucamy plastik. Wyrzucamy jedzenie. Wyrzucamy ludzi. Wyrzucili艣my warto艣ci.
Wydawa艂o nam si臋, 偶e mo偶emy wszystko.
A teraz nawet nie mo偶emy wyj艣膰 z domu...
To jest zbyt pi臋kne, wzruszaj膮ce i prawdziwe, 偶eby kto艣 tego nie zobaczy艂.
Znalaz艂am pocz膮tek tego tekstu na tik toku, a moja przyjaci贸艂ka, Karolina, znalaz艂a ca艂o艣膰 i to dzi臋ki niej mog臋 to tutaj wstawi膰.
Dzi臋kuj臋!
*Wzi臋te ze strony na fb jaorbita.pl
Zdj臋cie r贸wnie偶 ze stronki.
Przeczytajcie, przemy艣lcie i podajcie dalej. Niech ka偶dy to zobaczy.
Bardzo szczere i mocne s艂owa. Cz臋sto robimy co艣, zupe艂nie nie my艣l膮c nad konsekwencjami naszych czyn贸w, b膮d藕 po prostu staramy si臋 je ukry膰 przed samym sob膮, przed w艂asnym sumieniem. Ludzie kupuj膮 futra z lis贸w, zabijaj膮 dla poro偶a, z臋b贸w, k艂贸w, ca艂kowicie bezmy艣lnie, bo w s z y s c y tak robi膮.
OdpowiedzUsu艅A nie powinni.
Nie jestem fank膮 odpowiedzialno艣ci zbiorowej, ale bior膮c udzia艂 w tym konsumpcyjnym szale, kt贸ry ju偶 od prawie stulecia rozgrywa si臋 na naszych oczach, sami, osobi艣cie przyczyniamy si臋 do tego, 偶e to wszystko w ko艅cu upadnie, st艂ucze si臋 jak szklany wazon, kt贸rego nie b臋dziemy p贸藕niej w stanie poskleja膰, bo i tak pozostan膮 blizny.
Tu jest chwila, aby si臋 zatrzyma膰, pomy艣le膰 i powiedzie膰 "masz racj臋" nikt tego nie zauwa偶a. Ka偶dy si臋 spieszy i nie zwraca na to takiej uwagi. Przyk艂adem mog膮 by膰 W艂ochy kt贸re pomimo wiedzy 偶e wirus jest w ich kraju i jest niebezpieczny to mimo to nara偶ali innych. Teraz ucz膮 sie na swoich b艂臋dach, nie pope艂nijmy ich my.
OdpowiedzUsu艅Jakie to prawdziwe i niestety straszne. Mam nadziej臋 偶e ten tekst trafi do jak najwi臋kszej liczby os贸b !
OdpowiedzUsu艅by-tala.blogspot.com
Ten tekst jest rzeczywi艣cie wart uwagi. Ludzie my艣l膮, 偶e 艣wiat nale偶y do nich i s膮 oni najwa偶niejsi, a to nie do ko艅ca prawda.
OdpowiedzUsu艅Pozdrawiam,
matiime.blogspot.com