Stare Zoo, pierwsza podróż tramwajem i spotkanie z przyjaciółką!

maja 30, 2022

Stare Zoo, pierwsza podróż tramwajem i spotkanie z przyjaciółką!

 Hej, hej kochani! 

Jak możecie się domyśleć po tytule postu, przychodzę do Was z opisem swojego dnia pełnego wrażeń. Jeśli jesteście ciekawi, jak minęła mi niedziela, to zapraszam do czytania. :)

Godzina 11.48, a na peron pierwszy, tor pierwszy wjeżdża nasz pociąg, który ma zabrać nas aż do Poznania. Wsiadamy do wagonu ostatniego i wolnym krokiem szukamy naszych miejsc. Siadam koło okna, żeby móc cieszyć oko widokami natury, znajdującej się tuż za szybą pociągu. Dawid siada tuż obok mnie, a on z kolei wpatruje się w moją twarz. Rozmawiamy ściszonym głosem, aby nikomu nie zakłócać ciszy, śmiejemy się do siebie i nawet udało nam się zawalczyć kilka razy dinozaurami w pewnej grze. Już po kilkunastu minutach wysiadamy na Poznaniu Głównym i schodzimy do podziemi. Tu nasze drogi się rozchodzą, gdyż Dawid kieruje się na paintball i ognisko z kolegami z pracy, a ja spotykam się w końcu z moją przyjaciółką Tiną i zaplanowane nie mamy nic, hahha. 

Krążę sobie z peronu do peronu i z powrotem, trochę nie wiedząc gdzie zmierzam, a trochę czekając na jej pociąg. 

W końcu lądują w podziemiu, koło żabki, żeby mogła mnie łatwo i szybko odnaleźć. 

Wybija chwilę po 13 i Tina rozgląda się szukając mojej osoby. Podchodzę do niej, witamy się i od razu ruszamy do galerii w poszukiwaniu żabki - taaak, zapomniałyśmy, że chciałyśmy wejść do tej koło której stałam - i chęci kupna energetyków. 

Dużego problemu z tym nie mamy, bo już po chwili stoimy w mikroskopijnej żabce, w której o mało co się nie duszę, wybieramy dwa monstery i uciekam do kasy. 

Następnie kierujemy się do domu Karoliny, co oznacza, że najszybsza droga jest tramwajem,  którym uwaga, uwaga nigdy nie podróżowałam. 

Kupuję bilet 24-godzinny, co okazuje się być świetnym wyborem, wsiadamy do pojazdu i ruszamy w drogę cały czas rozmawiając na różne tematy. Po kilku minutach wysiadamy na odpowiednim przystanku i kierujemy się do mieszkania, ja cały czas obserwując świat znajdujący się w jej okolicy. W końcu siadam na bardzo miękkim łóżku i pozwalam sobie trochę odsapnąć, bo moje serce nie daje o sobie zapomnieć. Obserwują przy tym pokój Karoliny, w którym jestem po raz pierwszy w życiu i dochodzę do wniosku, że jest cudowny! Tina ma ogromną ilość roślinek, co zresztą pokazałam na instagramie, więc jeśli mnie obserwujecie to mieliście okazję być tego świadkami. Jako, że ja ręki do kwiatków nie mam, tym bardziej podziwiałam jej pracę, bo niektóre urosły do olbrzymich rozmiarów, co z lekka mnie przerażało. 

Posiedziałyśmy chwilę, przebrałyśmy się i ruszyłyśmy w miasto. Najpierw poszłyśmy na krótki spacer - cały czas rozmawiając - aż docelowo wsiadłyśmy w tramwaj i podjechałyśmy pod Stare Zoo, w którym chyba nigdy przedtem nie byłam, a jak się okazało, było totalnie za darmoszkę, więc bomba! 

Zoo było najlepszym pomysłem na jaki mogłyśmy wpaść, bo obie uwielbiamy ocean i zwierzęta wodne, więc bawiłyśmy się świetnie oglądając cudowne ryby, przerażające aczkolwiek fascynujące krokodyle, krewetki i wiele innych stworzeń. Nigdzie się nie spieszyłyśmy, więc rozkoszując się klimatem, pozwalałyśmy sobie czytać krótkie notatki o zwierzętach i prowadzić różne rozmowy na temat tego, jak to Zoo wyglądało kilka lat temu. Byłam zachwycona z każdą minutą, a najbardziej, gdy weszłyśmy do urokliwego miejsca, z wężami, jaszczurami i żółwiami i żabami, a w tle było słychać szum strumyka, przy którym zrobiłyśmy sobie szybką sesję, haha. 

W Zoo spędziłyśmy kilka godzin, po czym ruszyłyśmy z powrotem do galerii, kierując się do KFC, bo umierałyśmy z głodu. 

Skorzystałyśmy z rabatów i zamówiłyśmy to na co miałyśmy ochotę, praktycznie to samo, gdyby nie licząc innego smaku dolewki, czy smaku i wielkości shake'a. 

Dobrane z nas psiapsie, hahah.

Najadłyśmy się tak bardzo, że w pewnym momencie zmuszona byłam odpiąć spodnie i Tina poszłaby w ślad za mną, ale miała za krótką bluzę, co by ten fakt ujawniało. 

Czas mijał, a nam w brzuchach się nie układało, więc siedziałyśmy jak napchane świnki i obgadywałyśmy resztę spraw. 

Gdy zbliżała się godzina mojego pociągu, poszłyśmy na odpowiedni peron, zlokalizowałyśmy mój pociąg i z niecierpliwością czekałyśmy na Dawida, zastanawiając się czy chłopak zdąży na czas. Odpowiedź brzmi: ZDĄŻYŁ, ale całą drogę musiał pokonać biegiem. Pożegnałam się z Tiną, A Dawid powitał ją i wsiedliśmy w pociąg. Na szczęście wyhaczyłam dwa wolne miejsca koło siebie i tam szybciutko usiedliśmy. Dałam chłopakowi kupione wcześniej skrzydełka kurczaka i pepsi zero, którą uwielbia, co było dobrym posunięciem, bo mimo grilla, na którym był, nie najadł się za bardzo. 34 minuty później byliśmy na miejscu i kierowaliśmy się do auta, którego kierowcą miałam być ja. Mimo tego, że nie prowadziłam jego auta już od dawna poszło mi zaskakująco dobrze, a jak super mi się go prowadziło! 

Mimo, że to był cudowny dzień, to czułam ogromne zmęczenie, więc szybko wzięłam prysznic, zrobiłam Dawidowi kolację - tak nadal był głodny - wzięłam książkę - czytam zmierzch!- i wskoczyłam pod kołdrę delektując się tą chwilą.