Zakupy, starsza pani i wielki głód.

stycznia 28, 2020

Zakupy, starsza pani i wielki głód.

Budzimy się o wyznaczonej porze, a ty słysząc dźwięk budzika przytulasz mnie mocniej. Nie chcesz mnie wypuścić z łóżka, ale w końcu dajesz za wygraną, a ja wstaję. Idę do łazienki, ogarniam się w 10 minut, zabieram kosmetyki do ciała i wychodzę.

Próbuje Cię wybudzić z kilkunastominutowej drzemki, w którą zapadłeś po moim wyjściu.

Wskakuje na łóżko, brutalnie cię odkrywam kołdrą i grożę łaskotaniem.

Wstajesz, ogarniasz się i jedziemy w naszą małą podróż.

Dojeżdżamy na miejsce, idziemy w wyznaczone miejsca i poszukujemy jakiś fajnych urządzeń.  Idę w swoją ulubioną alejkę z lodówkami i oglądam każdą dokładnie.  Już wiem, że kiedyś kupię sobie dwu -drzwiową, tak aby wszystko ładnie się mieściło. 

Przechodzimy przez większą część sklepu, nic nie kupujemy i wychodzimy. 

Następny cel? Sinsay. 

Wchodzimy z myślą, że może coś wpadnie mi w oko, ale nic poza piżamą-jednorożca mi się nie podoba.

Zawsze chciałam mieć taki "kombinezon" (czy wie ktoś jak nazywa się ta piżama?), więc wędruje z nią do przymierzalni i bacznie obserwuje, jak na mnie wygląda.  Nie, nie wzięłam jej, haha. 

Wychodzimy ze sklepu, idziemy do auta, a ja przebieram buty na nowe. (Historia butów: najpierw kupiłam za duże, później za małe i byłam taka wściekła, ostatecznie te "za małe" się rozeszły i już jest dobrze)

Dostajemy sms'a, ruszamy po resztę współpodróżników. Ostatecznie, wszyscy rozchodzimy się w swoje strony. Ja i Dawid obieramy kierunek rynku tego miasta, wspomagając się nawigacją dochodzimy do celu, choć kosztowało nas to intensywnym i długim marszem. 

Przemieszczamy się po przybrzeżnych uliczkach w poszukiwaniu koszuli na studniówkę.  Po kilkunastu minutach wchodzimy do małego sklepiku i okazuje się być tym odpowiednim. Bierzemy pierwszą koszulę i... pasuje idealnie! Szybka płatność i idziemy na zakupy do Biedronki, bo już naprawdę jestem strasznie głodna.  Zakupy zrobione, siadamy na chwilę na murku, a gdy już pochłoneliśmy większość jedzenia, cofamy się do auta. Po drodzę, pytam Dawida, czy Sinsay jest daleko stąd, a on odpowiada, że nie i możemy po drodze tam  wskoczyć. Może się domyślacie, a może nie, ale ostatecznie kupiłam strój-piżama-jednorożca plus kilka innych rzeczy. W pobliskim sklepiku, zakupiłam też przepiękną waniliową świeczkę, która czeka, aż ją zapalę.

Gdy już zbliżaliśmy się do wyznaczonego celu, spacerując między budynkami, trzymając się za ręce, podniosła głowę i zobaczyłam uroczą staruszkę, która miała coś takiego w oczach, że mimo iż jej nie znałam, nim się powstrzymałam, powiedziałam z wielkim uśmiechem na twarzy "Dzień dobry". Pani z równym zapałem mi odpowiedziała i w dodatku wdała się z nami w dyskusję. Opowiedziała nam różne historię, a ja stojąc na środku ulicy uważnie jej słuchałam. Domyśliłam się, że pani na coś choruje typu demencja starcza, więc tym bardziej było mi szkoda odejść i z nią nie porozmawiać.  Gdy skończyła opowieść, obiecała wydrukować dla nas przepis na przeziębienie, a gdy pytając nas, skąd jesteśmy, odpowiedzieliśmy, że z innego miasta, to bardzo radośnie odparła, że gdzieś na pewno się spotkamy.
Nawet nie macie pojęcia, jak ta rozmowa pozytywnie na mnie wpłynęła.  Mój humor  poprawił się na jeszcze lepszy i to dzięki jednej nieznajomej staruszce.

Zawsze jest mi bardzo przykro z powodu takich osób.  Wiem, że większość ludzi ignoruje starsze osoby, nie mają dla nich czasu, a oni bardzo cieszą się z każdej drobnej rozmowy.
Mieliśmy iść na lodowisko, ale zrezygnowaliśmy, zamiast tego wybraliśmy się na kawę do znajomej, a później wrocili

Dziś opis kolejnego dnia z mojego życia.  Mimo, że nie było dużo do opisania, to bardzo chciałam to tu umieścić.

Jeśli macie okazję to porozmawiajcie ze starszymi osobami, a one na pewno to docenią.

Pozdrawiam xoxo.