Spojrzenie

września 19, 2020

Spojrzenie

 

Siedziała oddalona od niego o jakieś 1.5 metra. 

Usiadła tak, że znajdowała się na przeciwko niego.
Obserwowała każdy jego ruch i nie kryła się z tym.
Włożył do uszu białe słuchawki. Też to zrobiła.  Wyciągnęła z małej kieszeni mp3, włączyła ją i szybkim ruchem ułożyła słuchawki w uszach. Wzrok cały czas kierowała w jego stronę.  W końcu to zauważył. Speszył się..
Wodziła wzrokiem po jego muskularnych ramionach, po jego szyji, która mimo zgięcia nie wytworzyła mu drugiego podbródka.  Dziewczyna zastanawiała się jak to u diaska możliwe.  Wystarczyło, że ona lekko spojrzała w dół, a już miała fałdy tłuszczyku wokół twarzy.
Przeniosła wzrok na jego usta. Zauważyła, że jego dolna warga jest pełniejsza, nieproporcjonalna do górnej, ale mimo to nadal usta były idealne, takie jakie powinny być.  Oblizała koniuszkiem języka swoją wargę i zaczęła zastanawiać się, jakby to było znowu je pocałować.  Tak na serio, tak jak dawno już tego nie robiła. Jakby to było włożyć w ten pocałunek całą siebie?
Odgoniła myśli na bok. Skupiła się na jego prostym nosie. Był idealny. Rysowany od linijki. Jedyną jego skazą - o ile można było tak nazwać tą małą niedoskonałość - był minimalny garbek na wysokości 3cm od brwi. Tak naprawdę nikt nie był w stanie go zauważyć, ale ona znała jego ciało na wylot. Chciałby go teraz dotknąć.  Spojrzał na nią gniewnie. Tym samym na jego czole pojawiła się masa małych bruzd. Pomyślała, że nie powinien tak robić, bo szybciej nabawi się zmarszczek.
Chłopak odwrócił głowe i ponownie skupił się swoim telefonie.
Dziewczyna wkurzyła się. Szczerze ją to irytowało.  Jakby nie mógł usiąść tak jak ona, na przeciw, skierowany w jej stronę i po prostu na nią popatrzyć. 
Ale on nie był nią.  Ona nie była nieodłącznym elementem jego życia.  On jej tak.
Nie potrzebował patrzeć na nią, wystarczało mu to, że już kiedyś ją widział.  Nie czuł potrzeby obserwowania jej, zaglądania w jej oczy, patrzenia na jej nieproporcjonalne usta i powstrzymywania się aby chcieć zcałować ją na śmierć. 
Nie był nią.  I choć mieli wiele wspólnego, różnili się od siebie jak woda i ogień. ..
Zwrócił jej uwagę, więc przestała się gapić, ale wciąż tkwiła w swoich myślach.

Napisałam to w drodze do pracy i bardzo mi się to spodobało, więc dzielę się z wami swoją pracą, haha.

Trochę brzmi to jak rozdział mojej książki, haha

Miłego dnia 😊