The little things

grudnia 27, 2022

The little things

Kilka dni temu skończyłam serial na Netflix pt" Ania, nie Anna."

Pochłonął mnie całkowicie i jak zawsze w takich sytuacjach bywa, zaczynam się zastanawiać nad pewnymi kwestiami. 

Tak też było w tej sytuacji, więc chętnie się z Wami podzielę swoimi spostrzeżeniami. 

Już od pewnego czasu zastanawiałam się nad pewną kwestią związaną ze szczęściem. 

Mianowicie mam wrażenie, że im człowiek ma mniej, tym bardziej jest szczęśliwy, ponieważ potrafi docenić to co posiada.

Obserwując otoczenie, łatwo  można zauważyć pogoń za różnorodnymi rzeczami, które każdy stara się zdobyć. Nowe ubrania, ozdoby, kosmetyki, pierdółki. Ha, wystarczy nawet spojrzeć na sibeie. 

Im więcej mamy, tym więcej chcemy. Zauważam to nawet po sobie - co też bardzo mnie irytuję.

Z jednej strony nie ma się co dziwić, ponieważ zewsząd atakują nas reklamy, polecenia  i narzucanie, że powinniśmy posiadać daną rzecz, bo zmieni ona nasze życie na lepsze. Na instagramie non stop wylewają się reklamy produktów, które każda rozpoznawalna osoba próbuje wcisnąć w swojego odbiorcę. Naszpikowani takim kontentem, którego niestety nie jesteśmy wstanie uniknąć, wierzymy w to, że dane rzeczy są nam potrzebne. Idziemy do sklepu i kupujemy większość popularnych produktów, które jak nam się wydaje, przydadzą się lub na pewno sprawią nam ogromną radość. 

Przyznam Wam się szczerze, że sama złapałam się na takim myśleniu. Rzeczy, które kompletnie nie są mi do niczego potrzebne, lądowały w koszyku. Ekscytatacja i radość z posiadania nowej rzeczy jest niestety krótkotrwała. 

Cieszyłam się nią zazwyczaj do czasu, aż znalazłam dla niej miejsce, a potem zapominałam o niej na długie tygodnie. Dlatego właśnie posiadam ubrania, kosmetyki, czy nawet książki, które ani razu nie użyłam. 

Miałam taki okres niedawno, gdzie codziennie zamawiałam masę ubrań, będąc przekonana, że dzięki nim poczuję się lepiej. Paczki do mnie przychodziły, ja się chwilę pocieszyłam, ubrałam raz daną rzecz i do teraz leży gdzieś pewnie na dnie szafy, bo zaraz kupowałam inną, lepszą i bardziej "mnie cieszącą".

Kilka miesięcy później jestem w stanie stwierdzić, że nieźle padło mi na mózg. Liczyłam na to, że w ten sposób poradzę sobię ze smutkiem, który w tym roku do mnie przylgnął jak rzep do psiego ogona. I owszem smutek mijał z każdą nową paczką, ale po chwili wracał dwa razy silniejszy. Swego czasu miałam w pokoju małą graciarnie, która frustrowała i przygnębiała mnie mocniej. Niemal popadłam w zakupoholizm śmiejąc się kiedyś z mojej siostry, jak tak  można. A tu proszę, sama wpadłam w te sidła. 

Na szczęście udało mi się część rzeczy oddać lub sprzedać te w dobrym stanie. Powoli odgracam swój pokój, ale chyba powinnam bardziej zająć się swoim poważniejszym problemem, jakim jest smutek i pustka, ktorą czuję. 

Oglądając wyżej wspomniany serial, zobaczyłam jak ludzie w tamtych czasach, mając naprawdę niewiele, potrafili to docenić i mało tego, podzielić się z kimś. 

Tymczasem My, żyjemy w czasach, gdzie każdy patrzy tylko na swój dobrobyt i chce jak najwięcej, aby inni mu zazdrościli. Jest to smutne, My staliśmy się zepsutym, smutnym społeczeństwem.  Umieramy w pogoni za "lepszym" życiem, a tak naprawdę z tego życia po drodze rezygnujemy. 

Nie chcę tak żyć. 

Chcę mieć mały, skromny domek, ale za to kochających w nim ludzi. Chcę cieszyć się z drobiazgów prosto z serca, a nie obrzydliwie drogich prezentów. 

Dlatego mam cel na nowy rok, który zaczęłam już kilka dni temu. Brzmi on:

NIE WYDAWAJ PIENIĘDZY NA COŚ CZEGO NA PEWNO NIE POTRZEBUJESZ. 

Wiem, że będzie ciężko bo jak już wspominałam wszędzie wpaja nam się, że potrzebujemy tego i tamtego, ale zamierzam ćwiczyć swoją silną wolę i zamiast wydawać na głupoty do "kolekcji" wolę wyjść na misato z chłopakiem i miło spędzić czas wydając pieniądzę na nasze wspomnienia, czy choćby wrzucić grosza do skarbonki.

A Wy co o tym myślicie? 

Też macieproblem z kupowaniem niepotrzebnych rzeczy, które koniec końców leżą w kątach?